„Себеобновување“ – Борјан Јованоски

Параглајдерството беше во мојот дофат уште од мали нозе. Наместо будење со цртани филмови, секое утро беа подготвени видео – касетите за параглајдинг. Мојот татко е причината параглајдерството да биде достапно за мене, а потоа и да стане мој начин на живот. Гледајќи како татко ми и брат ми ги достигнуваат небесните височини, ете, посакав и јас да ја почувствувам таа „слобода“ – да летам. Сѐ започна на мои шест години кога без директно да ми каже мојот татко, ме одведе на тандем летање заедно со него. Јас… пресреќен – веќе „летам“ од радост. Првиот мој лет со тандем го направивме од школскиот терен „Рибник“ во околината на Прилеп. Есенско време, облачно и ладно, но адреналинот во мене не допушташе да го почуствувам студот. Летот траеше околу триесетина минути, на дел од летот и јас го управував параглајдерот со помош на мојот родител (инструктор), а тој заборавил да стави ракавици и се криеше зад мене, бидејќи навистина беше ладно. Ова е начинот на кој јас се заљубив во параглајдингот.

На деветгодишна возраст го направив мојот прв самостоен лет со параглајдер, во стабилни временски услови, но бидејќи не ги исполнував тежинските граници за пилот на параглајдер, морав  да почекам, да ставам некое кило плус, па така од четиринаесет-годишна возраст започнав активно да учам, да се натпреварувам и занимавам со параглајдингот. Во сите приказни кои ми ги раскажуваа постарите, човековиот сон беше летањето, па и сѐуште е и во реалноста. Посакав тоа да е дел од мене, дел од моето секојдневие, дел од моето себеобновување од нормалниот свет.

Достигнувањето на второто место во светот зад себе крие многу нешта, многу вложен труд, љубов кон параглајдингот, одрекување од забави, дружби, летувања и зимувања, вложување голем напор истовремено и во образованието и во спортот. Како помлад бев многу нервозен и лесно се разочарував за сите неуспеси и лоши резултати пропратени со казнување на самиот себе за некои работи, но со текот на времето и зрелоста сфатив дека тоа што е наше ќе си дојде во свое време, a ние треба да го правиме тоа што е наша цел. Лошите резултати даваат разочарувања, но подлабоко сфатени тие се мотив за понатаму, ако тие не постојат нема да ги согледуваме своите грешки, па оттука произлегуваат можностите за напредок. Тие се поддршката за да се изградиме себе си во подобри битија. Но ништо не ќе успееме без поддршката што ја добиваме од нашето опкружување, семејството, пријателите и сл…

За ова второ место на светската ранг листа голема заслуга има и Меѓународниот Славјански Универзитет „Гаврило Романович Державин“.  Во периодот кога трошоците беа огромни, а јас на патот кон успехот, морав да одберам помеѓу факултетско образование или спортот. Овој универзитет ми помогна за можноста и да студирам, но и да напредувам во спортот. Опремата која ми беше неопхода во тој период, со која се достигнати сите овие големи резултати ми беше овозможена од истиот.

Параглајдерството како спорт е поразличен од сите други, едно од најпоставуваните новинарски прашање е: ,,какво е чувството да се лета?“ И да ги употребиме сите можни метафори, тие нема да го доловат тоа чувство, бидејќи летањето мора да се доживее. Знаете, после летање, ми се задаават многу прашања: за постењето на луѓето и на светот воопшто, за мистичноста и совршеноста на нештата… Себеобновувањето во природа не може со ништо да се долови. Сето ова ми дава мотивација за понатаму, за нови достигнувања на различни полиња. Секако дека сакам и да се искачам на првото место на светската ранг листа, но благодарен сум и со тоа што имам можност да го достигнам човечкиот сон – летањето.


Автор: Борјан Јованоски