Верувај во себе – Миљана Ристиќ

Спортот е голем дел од мојот живот. Сите ме знаат како немирно девојче и машкоданкa. Секогаш повеќе се дружев со машки. Додека моите врснички излегуваа во град или си играа ластик, јас играв фудбал и кошарка. Кога бев трето одделение родителите ме запишаа  на танц и таму одев 10 години. Покрај тоа тренирав одбојка 3 години и играв кошарка и ракомет во школската лига. Кога се запишав на факултет прекинав и со танци и со одбојка. Поради факултетот морав да се преселам во Скопје и сето ова ми падна многу тешко, како и секој нов почеток, нови луѓе, друг јазик, други навики, па прекинав да го правам тоа што најмногу го сакав. Се посветив целосно на факултетот, не излегував, ретко кога спортував. Битни ми беа само предавањата и книгата, за друго не знаев и тоа не личеше на мене. Знаев така празнично кога ќе си отидев во Врање да одам на едно мало стадионче да си трчам 10-15 мин и да правам малце вежби, ништо повеќе

Еден викенд отидов во Врање, па ми беше досадно и одлучив да правам вежби и да трчам малку колку да се активирам. Тогаш го сретнав другар ми кој трча со години. Му се придружив на трчање, ама не можев секако да го следам неговото темпо. Тогаш ми спомна дека се подготвува за полумаратон „Трчаме кон целта“ којшто се одржува во Скопје. Ми кажа да сум се подготвела и да се пријавам за трка и дека верува дека ќе можам да го истрчам. Сето ова ми беше луда идеја, ама убаво ми звучеше. Се вратив во Скопје и почнав така да трчам по 3-4 пати неделно. Неверувајќи во идејата, се спремав, ама сеуште не бев пријавена. Се сеќавам на неговите зборови ако успееш да истрачаш 18км пред полумаратон ќе можеш и цел. Кога прв пат истрчав 10км бев пресреќна, иако цела недела не можев да станам од кревет. Секој нареден километар ми беше се потежок и потежок. Се пријавив за трка. Дојде и тој ден, денот кој го смени мојот живот за 360 степени. Кога отидов на трка ништо не ми беше јасно. Гледав многу луѓе во шарени бои, се загреваат, истегаат, не можев да верувам дека вакво нешто постои, ми беше чудно, но бев воодушевена. Го памтам секој истрчан километар на таа трка. Ни сама не знам како ја завршив, ама тоа што го почувствував тогаш го немам почувствувано никогаш во животот. Таа борба од километар до километар, тој жар, борбa за време, желба да стигнеш до крај, да ја оствариш целта и покрај јаката болка која ја чувствуваш продолжуваш понатаму, не ги чувствуваш нозете, ама во глава си повторуваш „уште малце“. Од тој ден почна се. На тој ден  го запознав и мојот прв тренер кој ме вовлече во оваа опсесија која не престанува, која од ден во ден станува се поголема. Од тогаш се роди мојата љубов кон овој спорт.

Трчањето мe направи да станам појака личност, ментално станав посилна, станав на некој начин самостојна, борбена, истрајна, упорна за работите кои ги сакам, да не се предавам! Секоја нова цел ми е нов предизвик, за кој во ниту еден момент во ниту една тешка ситуација, препрека, повреда не се откажувам. Трчањето стана дел од мене. Почнав да тренирам многу повеќе, многу повеќе да вложувам во трчањето, во сопственото тело, во исхраната, и сето тоа ме прави еден добар посветен аматер. Кога почнав да навлегувам во овој спорт многу посериозно, тука почнаа и многу посериозните тренинзи и подготовки за трките. Почнав да се натпреварувам, со што го развив мојот борбен дух. Полека но сигурно навлегував во тајните и светот на трчањето. Веќе во првата година од тренирањето, станав државна шампионка во крос-кантри на 6000м во категорија под 23 години, државна шампионка на 3000м. Во 2018 освоив  второ место на државно првенство на 10000м. За мене најголемо постигнување во 2018-та година беше победа на Скопскиот полумаратон, како и истрчаното најдобро време од 1:27:12 на Скопски маратон 2019-та. Исто така бев државна шампионка во крос-кантри на 8000м над 23 години. Ја преставував и Македонија на Европското првенство во планинско трчање во Камник и во Скопје.

Kако во секој спорт така и овој има успеси и падови. Но како велат, секое лошо е за добро. Бев наоштрена и мотивирана за новата сезона 2019. Но, не е лесно да се работи и тренира, па и покрај работата, цела зима се подготвував посветено за сезоната што следи. Имав големи цели. Се откажав од многу работи и верував во моите цели кога никој не веруваше. Често се будев во 5 часот наутро, трчав на минус, одев на работа, потоа продолжував право во теретана. Но кога го правиш она што го сакаш ништо не е тешко. Тоа ме движеше. Бев во најдбра форма додека не ми се случи изненадна повреда, две недели пред главната трка за која се спремав. Го поминав најтешкиот период во животот. Секој спортист знае што значи да бидеш повреден. Во тој период гледав само психички да останам стабилна. Спортував, правев се само да не мирувам. Одев во теретана, на пливање, возев велосипед и одев и на пилатес. Тоа е можеби совет за секој што поминува низ таков период, да остане физички активен и да ја прифати моменталната ситуација, дека тука не може ништо да се промени само да биде трпелив, бидејќи она кое не те убива те прави посилен. Кога ти фали нешто разбираш колку ти значи и колку не можеш без тоа! После еден месец без тренинг одлучив пак да трчам на Скопски, со ризик дали воопшто ќе ја завршам трката. Немав очекувања. Испадна подобро од што очекував. На самата трка имаше измешани емоции во мене, бев и бесна и среќна. Бесна затоа што не можев да го дадам тоа за што бев спремна, среќна што воопшто трчам. Времето беше одлично, само сакав  да го задржам пласманот тоа и го направив и го подобрив личниот рекорд. Сега продолжувам таму каде што застанав пред два месеци, додека не го исполнам она што го сакам.

На патот кон успехот ништо не е подмачкано. Потребна е целосна фокусираност, посветеност и истрајност! Се случуваат повреди, разочарувања, тешки моменти, но најважно од се е да знаеш како да ги надминеш пречките, да бидеш истраен, да продолжиш во остварување на своите цели и да веруваш во себе дека можеш! Многу е важна и мотивацијата и поддршката која ја имаш од страна, за мене најголемата мотивација, поддршка, сила во добри и лоши моменти кои се случуваат во овој ниту малку лесен спорт е моето семејство и моите пријатели без кои не би ни била тоа што сум денес. Но исто така, некој кој ми дава голема поддршка, совети и мотивација е мојот пред се добар пријател и тренер, Атанас Анчевски, кој е долго време во овој спорт. Без него можеби и не би имала ваков напредок и вакви резултати. Трчањето е зависност, кога еднаш ќе ти влезе под кожа, не излегува. За мене трчањето е двигател на многу работи, тоа е нешто што ме движи во животот. Ден без трчање за мене не е ден! Секоја нова трка е нов предизвик, во која имам цел да се надминам себе си и да станам подобра личност. Никогаш нема да престанам, ќе трчам и ќе спортувам се додека можам!


Автор: Миљана Ристиќ